Indirect speech

Indirecte rede, of indirect speech, is een manier om te vertellen wat iemand anders heeft gezegd, gedacht of gevraagd. Je geeft de inhoud van de boodschap weer zonder de exacte woorden en zonder voortdurend aanhalingstekens te gebruiken. Indirecte rede komt veel voor in gesprekken, geschreven teksten en rapportages.

He said that he was going to the store. — Hij zei dat hij naar de winkel ging.

Bij het omzetten van directe naar indirecte rede kunnen verschillende veranderingen optreden:

• Verandering van werkwoordstijd: na een inleidend werkwoord in de verleden tijd verschuift de werkwoordstijd vaak een stap terug. She said that she had finished her homework. — Ze zei dat ze haar huiswerk had afgemaakt.
• Verandering van tijd- en plaatsaanduidingen: woorden zoals tomorrow en here veranderen wanneer het perspectief daarom vraagt. He said he would see me the next day. — Hij zei dat hij me de volgende dag zou zien.
• Gebruik van that: in mededelende bijzinnen kan that vaak worden gebruikt, maar in informeel Engels kan het ook worden weggelaten. She said that she was tired. — Ze zei dat ze moe was.

Voornaamwoorden, werkwoordstijden en verwijzingen naar tijd en plaats worden aangepast aan de situatie van waaruit de boodschap wordt verteld.

Bij indirecte rede gebruik je een inleidende zin, gevolgd door de gerapporteerde boodschap. De gerapporteerde boodschap staat meestal niet tussen aanhalingstekens.

Mededelende zinnen

• Gebruik een werkwoord zoals say, tell of explain. He said that he was going to school. — Hij zei dat hij naar school ging.
• Na tell noem je meestal de persoon aan wie iets wordt verteld: She told me that she was busy.
• Na een inleidend werkwoord in de verleden tijd verschuift de tijd meestal een stap terug. She said she would do it the next day. — Ze zei dat ze het de volgende dag zou doen.

Indirecte vragen

Bij een indirecte vraag gebruik je de woordvolgorde van een mededelende zin. Je gebruikt dus geen omgekeerde vraagvolgorde en meestal ook geen vraagteken.

• Een vraag met een vraagwoord behoudt dat vraagwoord: She asked where he was going. — Ze vroeg waar hij heen ging.
• Een ja-neevraag begint met if of whether: He asked if I was ready. — Hij vroeg of ik klaar was.

Vergelijk de directe en indirecte vraag:

“Where are you going?” — “Waar ga je heen?”

She asked where he was going. — Ze vroeg waar hij heen ging.

Veelvoorkomende tijdverschuivingen

In het Engels gebruik je de indirecte rede om uitspraken, gedachten of vragen van anderen na te vertellen zonder hun exacte woorden te citeren. Dat is nuttig in verschillende situaties.

• Gesprekken samenvatten: je geeft de kern weer zonder elk woord te herhalen. She said she was tired. — Ze zei dat ze moe was.
• Verslagen en rapportages: je rapporteert informatie uit een interview of een andere bron zonder een direct citaat te gebruiken. He explained that the results had improved. — Hij legde uit dat de resultaten waren verbeterd.
• Woordelijke herhaling vermijden: je geeft informatie in je eigen woorden weer. They mentioned that they would come later. — Ze zeiden dat ze later zouden komen.
• Politieke of gevoelige situaties: je kunt uitspraken of meningen op een neutrale en diplomatieke manier rapporteren. The spokesperson stated that negotiations were ongoing. — De woordvoerder verklaarde dat de onderhandelingen gaande waren.

Bij de omzetting van directe naar indirecte rede let je op werkwoordstijden, voornaamwoorden en deictische woorden, zoals here, there, now en then. De veranderingen hangen af van de context.

Basisveranderingen in werkwoordstijden

Bij het omzetten van directe naar indirecte rede veranderen de werkwoordstijden vaak. Dit noemen we tijdverschuiving of backshifting. De verschuiving is vooral gebruikelijk wanneer het inleidende werkwoord in de verleden tijd staat.

• Present simple wordt meestal past simple: “I work in London,” she said. — “Ik werk in Londen,” zei ze. She said that she worked in London. — Ze zei dat ze in Londen werkte.
• Present continuous wordt past continuous: “I am eating,” she said. — “Ik ben aan het eten,” zei ze. She said that she was eating. — Ze zei dat ze aan het eten was.
• Present perfect wordt past perfect: “I have finished my work,” he said. — “Ik heb mijn werk afgemaakt,” zei hij. He said that he had finished his work. — Hij zei dat hij zijn werk had afgemaakt.
• Past simple wordt past perfect: “I visited Paris,” she said. — “Ik bezocht Parijs,” zei ze. She said that she had visited Paris. — Ze zei dat ze Parijs had bezocht.
• Past continuous wordt meestal past perfect continuous: “I was reading,” she said. — “Ik was aan het lezen,” zei ze. She said that she had been reading. — Ze zei dat ze aan het lezen was geweest.
• Will wordt would: “I will go to the party,” he said. — “Ik ga naar het feest,” zei hij. He said that he would go to the party. — Hij zei dat hij naar het feest zou gaan.

Als het inleidende werkwoord in de tegenwoordige tijd staat, is tijdverschuiving meestal niet nodig: He says that he is tired. — Hij zegt dat hij moe is.

Tijdverschuiving is ook niet altijd verplicht. Je kunt de oorspronkelijke tijd behouden wanneer de informatie nog steeds waar is of wanneer de context dat rechtvaardigt.